Een herdenkingsmunt heeft geen verplichte inhoud. Er is geen standaardlijst die voorschrijft welke woorden of beelden erop moeten. Wat erop hoort te staan, hangt af van de vraag die de munt moet beantwoorden: waarom bestaat dit stuk eigenlijk? Als iemand de munt later in handen krijgt zonder de context erbij, moet hij kunnen zien wat er herdacht wordt, voor wie het bedoeld is en wanneer het speelde. Alles wat daarvoor nodig is, hoort erop. Alles wat alleen voor uzelf belangrijk is, kan meestal weg.
De basis is bijna altijd een combinatie van drie dingen: een naam of gebeurtenis, een datum en een beeld dat de aanleiding herkenbaar maakt. Bij een jubileum is dat bijvoorbeeld de naam van de organisatie, het aantal jaren en het jaartal. Bij een evenement werkt een datum vaak beter dan een lange uitleg. Bij een persoon kan een portret of een symbool dat bij die persoon past meer zeggen dan een volledige levensbeschrijving. De kunst is niet om zoveel mogelijk informatie kwijt te kunnen, maar om de kern zo te kiezen dat de munt zonder toelichting begrijpelijk blijft.
Tekst op een herdenkingsmunt is een ander verhaal dan tekst op papier. Kleine letters, dunne lijnen en fijne details vullen zich bij het slaan of gieten sneller dan u verwacht, en wat op een scherm scherp lijkt, kan in metaal dichtlopen. Dat betekent niet dat er geen tekst op kan, maar wel dat u moet kiezen: korte woorden, voldoende letterhoogte en een duidelijke onderlinge afstand doen meer dan een volledige zin. Ook de plaats op de munt maakt uit. Rond de rand is vaak ruimte voor een opschrift, maar dan moet de tekst wel meelopen met de vorm en niet in de weg zitten van het centrale beeld. Bij een munt met reliëf en opengewerkte delen, zoals bij grotere evenementmedailles, moet u bovendien rekening houden met waar het metaal dun of onderbroken is; tekst hoort daar niet bovenop te liggen.
Bij het bepalen van het ontwerp is het verstandig om eerst vast te leggen wat de munt moet overbrengen en pas daarna te kijken welke middelen daarvoor beschikbaar zijn. Een datum, een naam en één sterk beeld vormen vaak al een compleet verhaal. Wie meer wil toevoegen, kan denken aan een korte spreuk, een logo of een verwijzing naar de locatie, maar elk extra element kost ruimte en aandacht. Het is beter om één boodschap goed leesbaar te maken dan drie boodschappen half. Dat geldt zeker wanneer de munt in verschillende formaten wordt gemaakt; wat op een groot exemplaar past, hoeft op een kleiner niet meer te werken.
Een praktische manier om dit te toetsen is een proef op papier of in een eenvoudige tekening, op ware grootte. Leg de tekst en het beeld op de juiste plek en kijk of het geheel nog begrijpelijk is als u het vanaf een armlengte bekijkt. Zo ziet u snel of er te veel op staat of juist te weinig. Een digitaal ontwerp laat de indeling zien, maar niet hoe het metaal aanvoelt en hoe het licht op het reliëf valt. Een fysiek proefstuk kan daar meer over zeggen, al blijft ook dan gelden dat een losse proef niet hetzelfde is als de uiteindelijke reeks. Bespreek daarom vooraf welke onderdelen vastliggen en welke nog kunnen verschuiven.
Wat er uiteindelijk op de munt komt, is dus een keuze die u zelf maakt, maar wel één die rekening houdt met de techniek. Begin bij de vraag wat de ontvanger moet begrijpen, kies daarna de kortste tekst die dat doet en toets of het beeld en de letters op de beschikbare ruimte nog steeds duidelijk zijn. Wie dat in die volgorde doet, voorkomt dat een munt vol staat met informatie die niemand later nog kan plaatsen.